Z tradycjami

Jezuici i kupcy, Szwedzi i Prusacy, romantycy i dekadenci, arystokraci i artyści – któż nie raczył się wodą z polanickich źródeł. Jej smak i walory zdrowotne (a także potencjał ekonomiczny!) ceniono od wieków. Chcesz bliżej poznać przeszłość Staropolanki? Zapraszamy na krótką randkę z historią!

Przed wiekami

Początek historii polanickich źródeł skrywa mgła przeszłości, ale z pewnością już w średniowieczu znano ich dobroczynny wpływ. Pierwszy znany zapis o leczniczych i smakowych walorach wód z tej okolicy pochodzi z kroniki Ziemi Kłodzkiej Georgiusa Aeluriusa z 1625 r. Kronikarz zachwalając ich właściwości podkreślał też popularność, jaką się cieszyły w całym kraju. Wyobraź sobie, że czerpana stąd woda stawiana była na szlacheckich i magnackich stołach oddalonych nawet o setki kilometrów od swych źródeł!

Leczniczy potencjał tutejszej wody doceniali też jezuici, do których Polanica należała ponad 170 lat! To oni zaczęli eksploatację źródeł na szerszą skalę, to im Polanica zawdzięcza swój rozwój i przetrwanie ciężkich chwil, gdy wieś nękały wojska szwedzkie podczas wojny 30-letniej i późniejszego „potopu”. Jezuici wybudowali też w Polanicy okazały dwór z kaplicą, który służył pierwszym kuracjuszom, zaczynającym regularnie zjeżdżać „do wód” od połowy XVIII w. Gdy  w 1773 ich zakon rozwiązano, wieś wraz ze źródłami trafiła do rąk pruskich.

Wiek XIX / XX

Od II poł. XVIII w. Polanica przechodziła w ręce kolejnych właścicieli, ale dopiero Joseph Grolms postanowił przekształcić ją w uzdrowisko. Najwyraźniej odezwała się jego kupiecka smykałka do interesów! W 1828 Grolms ocembrował źródło „Józef” (nazywane wówczas Josef Brunne) i zbudował drewniane łazienki dla kuracjuszy. Był to zaczątek dzisiejszych pijalni i domów zdrojowych!

Wiek XIX to czas modnych wyjazdów „do wód”. W uzdrowiskach spędzali czas nie tylko chorzy, ale też wszyscy, którym zależało na opinii ludzi nowoczesnych i bywałych w świecie. W odpowiedzi na ich potrzeby Polanica prężnie się rozwija, a w 1883 zaczyna działać tu rozlewnia wód mineralnych! Roczna produkcja rzędu kilku tysięcy butelek może nie robi wielkiego wrażenia przy obecnych wielomilionowych nakładach, ale każdy przecież kiedyś zaczynał...

Dla historii Staropolanki najważniejsze daty to lata 1904 – 1905. Dokonano wówczas dwóch odwiertów, które eksploatowane są bez przerwy do tej pory! To źródła „Wielka Pieniawa” i „Pieniawa Józefa” (obecnie Staropolanka). Wraz z ich odkryciem nastąpił szybki rozwój produkcji polanickich wód mineralnych. W 1905 r. wynosiła ona 400 tys. butelek rocznie, w okresie międzywojennym – już około 2 – 3 mln! Wzrosła też popularność polanickich źródeł. Przed II wojną światową zjeżdżali do nich kuracjusze z całej Europy, a tutejsza woda była eksportowana nawet do USA!

Współcześnie

Polanickie uzdrowiska nie ucierpiały podczas II wojny światowej i wkrótce po jej zakończeniu na nowo otwarły swe podwoje dla pacjentów. W 1946 ruszyła produkcja wody, która znana jest dziś wszystkim Polakom – Staropolanki! Wkrótce potem zaczęto do butelek rozlewać także leczniczą „Wielką Pieniawę”, a „Uzdrowisko Polanica” przejęło rozlewnię wody w Jeleniowie. To tu produkowana jest dziś Staropolanka Zdrój!

Nowy rozdział w naszej historii przyniósł rok 1974. Z połączenia uzdrowisk w Polanicy, Dusznikach i Kudowie powstał istniejący do dziś Zespół Uzdrowisk Kłodzkich. Od tego czasu źródła z Kotliny Kłodzkiej cieszą się stale rosnącą popularnością zarówno wśród kuracjuszy, jak i konsumentów.

A Staropolanka? Święci kolejne triumfy! W 1993 r. uruchomiono produkcję wielokrotnie nagradzanej „Staropolanki 2000”. W 1995 nasze wody mineralne zdobyły godło „Teraz Polska”. A w 2005 roku obchodziliśmy 100 lat Staropolanki! I wcale nie zamierzamy spocząć na laurach. W 2008 roku otrzymaliśmy ZŁOTY medal na Targach POLAGRA 2008. W przyszłość patrzymy z optymizmem, którego głównym źródłem jest naturalnie nasza woda!